Son nefesinde kimin yanında olmasını istersin? Kime o son nefesi emanet edersin?

Kimin bu sorumluluğu kaldırmaya gücü yeter?

Kim, seni, bu yükü alacak kadar, canı kadar sever ve sana o sevgiyi gösterir? 

Annen mi? Baban mı? Evladın mı? Kardeşin mi? Ya da çocuğun yerine koyduğun ve çok sevdiğin mi? Sevgilin mi? Aşkın mı? Nişanlın mı? Hayat arkadaşın mı? Arkadaşın mı? Ya da bunların hepsi mi? 

Kim? veya Kimler, mitolojide ve eski inanışlarda yer alan o kayıkçıya geçiste altın parayı verir?

O kişi, eğer başkası için sen isen? Görevini göz yaşları içinde yaparken, bu sorumluluğu aldığın için Yaradana şükretmen gerek. 

Şükret ki senin önündeki bir sürü imtihanı, güven kazanarak iyi insan ve iyi bir kalp olarak geçme yolunda ilerliyorsun. Pişiyorsun. Seviliyorsun ve çok seviyorsun. 

Elini son nefese kadar tuttuğuna, son nefesinde senin varlığını, dokunuşunu ve kokunu hissedene, o an veya yıllar sonra de ki 

” Ben yanındayım. Ben her ne yolculuğa çıkıyorsan seninleyim. Yıllarca bana güven verdin. Beni korudun kolladın. Bana can dostu oldun. Koşulsuz ve karşılıksız sevgi olabileceğini öğrettin. Allah senden razı olsun. Ben çok razıyım. İyi ki hayatımın çok önemli bir parçası oldun. İyi ki bu dünyada hayatını, sevgini ve nefesini benimle paylaştın. 

İyi günümde, mutlu anımda, sevgimde, güvene ihtiyaç duyduğumda, odamda, uykumda her anımda, benim hayatımda, her an yanımda oldun. İyi ki beni hissettin ve bende sen oldum. Sana bu dünyada ve diğerinde hakkımı helal ediyorum. 

Şu an her ne yapıyorsan mutlu ol. Çünkü ben de artık mutlu olmayı seçiyorum.

Madem bu boyutta bu dünyada buraya kadarmış, ben de kabuldeyim. Bana bu imkanı bu onuru, bu görevi uzun süredir bana sunan yüce Yaradanıma şükürler olsun. Hamdolsun. Sevgiler Serkan Sorguç ŞifaChi